17 augustus 1986. Wat met een show van ‘Wedden dat!’ op de Boerenkermis en een bezoekdag aan het kamp van chiromeisjes een mooie zomerdag zou worden, werd een gitzwarte dag voor de inwoners van Klein-Vorst.  Bijna 35 jaar geleden vond in Stavelot een busramp plaats. Een dramatisch ongeval waarbij verschillende families zwaar getroffen werden.

We willen dit drama graag herdenken en interviewden daarom gemeenteraadslid Bob Nysmans die zelf op de getroffen bus zat.

 

Bob, jij zat als klein kereltje mee in de bus toen de ramp zich voordeed. Kan jij dit drama kort schetsen voor de inwoners die de busramp van Stavelot niet kennen?

We vertrokken die 17de augustus in Klein-Vorst aan de voormalige Witte School. met twee bussen naar Dürler, in de Oostkantons. De chiromeisjes van Klein-Vorst verbleven daar voor hun jaarlijkse zomerkamp en die dag vond de bezoekdag plaats. Samen met mijn moeder, Lief Smolders, en grootmoeder, Elza Verdonck, gingen we mijn twee zussen, Griet en Annelies, bezoeken. Wij zaten in de tweede bus, op de vierde bank achter de chauffeur.  Ik wilde liefst achter de chauffeur zitten, maar bij het opstappen vond mijn moeder dat geen goed idee. 

Onderweg moesten we een omleiding volgen door de rally van Francorchamps. Op een steile helling stak onze bus de eerste bus plots voorbij. Ik herinner me nog dat ik het leuk vond dat onze bus harder begon te rijden. Mijn moeder had al snel door dat er meer aan de hand was. Door oververhitting hadden de remmen het begeven. We reden bergaf en de bus ging sneller en sneller. Op het kruispunt kon de bus niet stoppen bij het rode licht. Links reed een brommer  tegen de flank van de bus.. Uiteindelijk kwam de bus tot stilstand tegen een ASLK-gebouw in Stavelot. Vijf doden en een pak gewonden was de trieste balans. Het dodental is uiteindelijk nog opgelopen tot 8 slachtoffers. (noot: Oud-burgemeester Ludo Helsen weet ons te vertellen dat er in totaal 42 gewonden waren, waarvan 14 zwaargewond.)

 

De busramp is binnenkort al 35 jaar geleden. Jij was toen 4 jaar. Kan jij je nog beelden voor de geest halen van het ongeval?

Ik herinner me dat ik wakker werd en dat ik met mijn voet gekneld zat tussen een stoel.  Ik heb op mijn moeder geroepen en die heeft me van onder de stoel getrokken. Ik ben pas beginnen wenen toen ik uit de bus was, omdat ik mijn nieuwe schoenen kwijt was.

 

Je hebt duidelijk geluk gehad, Bob. Na het ongeval was er ongetwijfeld paniek en chaos. Hoe liep het verder af?

Mijn moeder wilde zo snel mogelijk uit de bus. We zijn door een raam uit de bus gekropen. Een vrouw van het Rode Kruis heeft zich over ons ontfermd. We zijn dan op eigen kracht naar het nabijgelegen ziekenhuis gestapt. De andere slachtoffers werden weggebracht met ambulances en zelfs de helikopter kwam er aan te pas. Die bracht de zwaargewonde slachtoffers over naar Luik. Ik hield een hoofdwonde over aan de ramp. Op vraag van mijn grootmoeder zijn we overgebracht naar Leuven. Men vertelt me dat ik in eerste instantie niet meer op ‘die bus’, de ambulance in dit geval, wilde stappen. Mijn mama was er van ons drie het ergste aan toe.  Ze werd genaaid aan haar knie en hield er een ruggenwervelbreuk over aan het ongeval. Enkele dagen later stelde men ook vast dat haar neus was gebroken.

  Ik hoop dat dit troost mag bieden aan de familieleden van de personen die het leven lieten bij dit ongeval en de vele betrokkenen bij de busramp

Het gemeentebestuur wil werk maken van een herdenkingsmonument voor de slachtoffers van deze ramp. Hoe sta je hier als betrokkene zelf tegenover?

Deze ramp heeft een grote indruk nagelaten bij veel families in Klein-Vorst. Ook bij het toenmalige schepencollege. Ludo Helsen was toen burgemeester en mijn grootvader was schepen. Zij hadden verzameld in zaal ’t Centrum. Dat was ingericht als het crisiscentrum.

Door het idee om een herdenkingsmonument op te richten komen de lippen los over de ramp. Eigenlijk heb ik thuis nooit over deze busramp gesproken. Door mijn moeder in te lichten dat er mogelijks een monument zou komen, zijn we beginnen praten over het hele drama. Ik ben fier op het gemeentebestuur dat er werk wordt gemaakt van een herdenkingsmonument. Ik hoop dat dit troost mag bieden aan de familieleden van de personen die het leven lieten bij dit ongeval en de vele betrokkenen bij de busramp. Ik hoop dat de nabestaanden worden betrokken bij de realisatie.

 

Aan welke vereisten moet het herdenkingsmonument van deze busramp voldoen, volgens jou?

De vertrekplaats van de bussen, de vroegere Witte School, krijgt momenteel een nieuwe invulling met het project ‘Capellebeemden’. Ik hoop dat binnen dit project ruimte is voor een herdenkingsplaats. Ik hoop dat het monument een link heeft met de Chiro van toen.  Het monument zal me niet gelukkig maken, maar biedt hopelijk troost bij de nabestaanden. Dit drama heeft sporen nagelaten bij heel wat inwoners van Klein-Vorst en verdient een blijvende herinnering in het hart van ons dorp.  

 

Lees de reacties ()
Lees de reacties () Verberg reacties